Stageverslag 1

Door een blikseminslag is de internetverbinding op onze missiepost stuk, waardoor we niet op internet konden. Ondertussen zijn we dus al zondag en hebben we al verschillende dingen gedaan en gezien. Na een lange reis zijn we woensdagmiddag eindelijk ter plaatse aangekomen in Kagando Mission Kagando. Het domein is echt groot. Ik had het me helemaal anders voorgesteld, volgens eerdere informatie stelde ik me er bij voor dat je hier enkel de school, het ziekenhuis en de kerk had. Maar in Kagando Mission leven er ook mensen. Het is een dorp op zich. De eerste dagen verbleven we in de Guest House om daarna naar de Clay house te verhuizen waar we de komende maanden zullen verblijven. Donderdag gingen we voor de eerste maal naar de kerk om 8u waar we onszelf even kort voorstelden aan de aanwezigen. Na de mis maakten we kennis met de directeur van de school die ons uitleg gaf over de kleuterklassen en ook wat over de geschiedenis van de school. De leerkrachten zelf hebben we even ontmoet. De school start pas maandag want nu is het voor de kinderen nog vakantie. Tijdens het regenseizoen (november-december) wat dit jaar ook nog het geval in januari was. De kinderen starten met school in het droogseizoen. We konden reeds een kijkje nemen in de kleuterschool maar de kleuterklasjes zelf waren nog gesloten. We hebben 2 Britten ontmoet, Caroline en haar man John die hier reeds 3 weken zijn. Ze zijn hier gestart met het oprichten van een nieuw weeshuis. Nu verblijven de kinderen in een armtierig gebouw. Hier krijgen ze ‘les’, eten en onderdak het is erg hard om te zien hoe sommige kinderen erbij lopen, soms enkel een t-shirt. Er zijn ongeveer 60 wezen waarvan de oudste kinderen in Kasese verblijven en de jongsten hier in Kagando. De mensen die voor hen zorgen zijn als een soort moeder voor hen. We kregen de kans om samen met de Britten het weeshuis te bezoeken en zullen hier dan ook een deel van onze stage kunnen doen voor enkele weken voor ons weeshuisproject. Men is er nog op zoek naar een leerkracht die de kinderen op een goeie manier les kan geven wat niet zo eenvoudig is. Sommige kinderen begrijpen zelfs geen Engels. Toen we er aankwamen stormden de kinderen onmiddellijk op ons af en vroegen ons naar onze naam. Door de nood aan materiaal en speelgoed maakten we nadien een soort flitskaarten om de kinderen te leren tellen waarbij we werken met getalbeelden (bananen). Want nu kunnen ze wel tellen tot tien maar weten ze niet hoeveel tien is doordat alles er echt op een drillende manier wordt ingepompt. We gingen ook een kijkje nemen in het ziekenhuis op de afdeling van de pediatrie. Je kunt je echt niet voorstellen hoe het er daar aan toe gaat. Kinderen liggen er met 3 of meerin 1 bed. Het is er verschrikkelijk warm en ouders zitten bij de kinderen of buiten te wachten. Het is ook de taak van de ouders om te zorgen voor een maaltijd voor de kinderen of de zieke. We kregen de kans om samen een Bijbelverhaal uit te beelden in de pediatrie. Terwijl 1 iemand het verhaal van het verloren schaap verteld beelden de andere uit zodat ook de mensen en kinderen die geen Engels begrijpen het verhaal konden volgen. Hiernaast werd het verhaal ook nog eens in de lokale taal vertaald.